Görüşler - Mustafa Ovacık

> Görüşler > Mustafa Ovacık

Sevgili Mustafa, bize biraz kendinden ve CIP’nin üniversite yıllarında senin için yerinden bahseder misin?
Ben 1991 yılında doğdum. Gebze’de ekonomik açıdan orta halli bir ailede büyüdüm. İlkokulumu Gebze sınırları içerisinde olan 60.Yıl İlköğretim Okulu’nda okudum. Ardından Köy Hizmetleri Anadolu Lisesi’ni kazandım ve lisemin eğitim desteği ile birlikte Galatasaray Üniversitesi – Bilgisayar Mühendisliği kazandım. Fakat, gerek Fransız kültürüne alışamama gerekse de bölümle alakalı yaşadığım sıkıntılar bu okuldan ayrılmama sebep oldu. Tekrar üniversite sınavını kazanıp Sabancı Üniversitesi Yönetim Bilimleri Fakültesi’ni kazandım. Hazırlık sınıfındayken CIP ile tanıştım. Proje içerisinde çocuklarla geçirdiğim her bir saniyeden keyif aldım. Yaptığım projenin önemini, çocukların hayatlarına nasıl etki yaptığımızın önemini fazlasıyla kavradım. Toplumsal Duyarlılık Projeleri’nin hayatımın bir parçası olmasını hep istemiştim. CIP bunun için bana bir kapı araladı ve mezun olana kadar bu ailenin gönüllüden öte bir üyesi olmaya çabaladım. CIP benim kendimden başka herkesi her şeyi düşünmeme sebep olan kurumdur. CIP benim hayatımın her zaman merkezi olmuştur olacaktır. Bundan sonra da gelecek her türlü istekte, dilekte sorgusuz sualsiz bu kurumun yanında olacağım.

CIP sence yaşamında nasıl bir fark yarattı?
Her ne kadar kendini birçok şeyin farkında gibi hissetsen de hayatta pek çok noktada eksik olduğunuzu bilmediğiniz insanların hayatlarına dokunduğunuz zaman anlarsınız. Eğer hayatınızda kendinizden başka hayatlara gerçekten saygı duymak istiyorsanız onların hayatların girmeli onları gerçekten anlamalısınız. Ben CIP ailesine girmeseydim hayata karşı anlama kavrayışım bu kadar yüksek olmayacaktı. Benim için bu açıdan çok fark yarattı.

İçinde bulunduğun tüm bu projelerden seni en çok etkileyen hangisiydi? Neden?
Son senemde engelli projesinde yer almaktı. Her ne kadar birçok durumun farkında olsam bile onların hayatlarını öğrenmek, onların hayatlarına dokunmak, neye nasıl tepki vereceklerini anlayabilmek proje yapmadan mümkün olmayacaktı. Bu hayatta engel diye bir şeyin olmadığını başka türlü anlamayacaktım. Özellikle ülkemizde engelli bir bireyin yaşam şartlarının inanılmaz zor olduğunu göz önüne alırsak onlarla bir dayanışma içerisinde olma fikri etkilenmemin sebebiydi. Şimdilerde ise bir projede yer almıyorum fakat hayatta karşılaştığım herhangi bir engeli olan bireyle inanılmaz kolay iletişim kurup onların kendilerini rahat hissetmelerini sağlamak en azından bu dünyada birilerinin onları anlayabildiğini göstermek görmek amacındayım ve uygulamaktayım. Aynı zamanda çevremdeki herkesle edindiğim bilgileri anıları paylaşıp onların da farkındalıklarını artırma çabasını görev edinmiş bulunmaktayım. Hayatım boyunca bitmeyecek bu çaba için unutamadığım ve en etkilendiğim proje diyebilirim.

Mezuniyetin sonrasında da sosyal sorumluluk alanında faaliyetlerde bulunuyor musun?
CIP içerisindeki amaçlarla aynı doğrultuda bir sosyal sorumluluk projesinde yer alamadım. Fakat, iş hayatımın gerçekten rayına oturmasıyla beraber bu adımlarım devam edecek. Şimdilerde sadece yardıma ihtiyaç duyan ailelerin yanında onların sağlık, eğitim, yiyecek ihtiyaçlarının karşılanması konusunda çalışmalarım devam etmektedir.

Varsa eklemek istediklerin?
Yaptığım bir proje sırasında bir çocuk benimle çok güzel bir bağ kurmuştu ve vedalaşırken bana bir cümle kurdu. “Ben de ileride senin gibi olacağım abi. İyi okullarda okuyup benim gibi çocukların yanında olacağım.” demişti. Beni çok duygulandıran bu cümle aynı zamanda beni geçmişi düşünmeme itmişti. Hayat açısından çok farkında olmayan bir ailede olmam benim iş hayatına çok geç katılmama neden olmuştu. Düşündükten sonar anladım ki ben de ilkokulumda bir CIP abisine sahip olabilseydim hayata daha güvenli ve gecikmeden katılırdım.