Görüşler-Çağla Akpınar

> Görüşler > Çağla Akpınar

CIP101 dersi kapsamında bugüne kadar hangi projelerde yer aldın?
Engelli destek ve yaşlı destek projelerinde yer aldım.

Metin Sabancı Spastik Çocuklar Merkezi Projesinin sana ne ifade ettiğini bize açıklar mısın?
Metin Sabancı Projesi ile bu dönem dördüncü projemi yapıyorum. Benim için artık bir proje olmaktan ziyade karakterimi oluşturan bütünün parçalarından biri haline geldi. Metin Sabancı Projesi ile çok şey öğrendim, kendimce öğrettim, paylaştım, anı biriktirdim, tanıdım...

Geçtiğimiz 3 sene boyunca farklı gelişen bireylere bakışında ne gibi farklılıklar oluştu?
CIP’den önce engelli bireylerle daha hiç iletişimde bulunmamıştım. Aslında otobüs durağında, belki markette, parkta vs. her zaman karşılaşıyoruz.Ben gözlerimi kaçırırdım hep, sanki göz göze gelirsek acıdığımı düşünürler diye korkardım. Hâlbuki öyle bir şey yok, ne acınacak bir durum var ne de çekinecek. Önyargılar işte.. Bu üç senede önyargılarımı kırdım, doğru sandığım yanlışlarla yüzleştim. Tanışmıyor olsak bile selam vermek, iyi günler dilemek ya da gülümsemek hiç de zor değilmiş onu anladım.

Proje ekibini oluşturan öğrencilerde projenin başından sonuna ne gibi tavır davranış farklılıkları gözlemliyorsun?
Projeye başladıklarında hemen hemen birçoğunda endişe fark ediyorum, özellikle iletişim kurma konusunda. Ne yapacaklarını, nasıl davranacaklarını bilmemenin getirdiği bir endişe. Genelde de ilk proje günümüzden sonra “haklıymışsın, gerilecek bir şey yokmuş, çok samimiler” gibi geri bildirimler alıyorum. Yeni tanışılan biriyle ilk izlenimde gülümsemek çok önemli, gerisi doğal akışında gelişiyor zaten. Projenin sonunda kabuğundan çıkmayan, en baştaki önyargılarını kırmayan öğrenci kalmıyor. Hatta güzel bir tespitim var -çoğunlukla geçerli olan- bu öğrenciler proje sonunda projenin bittiğine en çok üzülenler oluyor.

Projede seni çok etkileyen bir anın varsa bizlerle paylaşır mısın?
CIP101 dersini alırken, yani ilk projemde, her hafta Burcu ile çalışıyordum. Burcu çok az konuşuyor, genelde tek kelimelik oluyor “gel, su, uyku” gibi. En fazla da iki kelimelik oluyor cümleleri. Bir söylediğimi iki dakika sonra unutuyordu. Her hafta gittiğimde beni “abla geldi” diye karşılıyordu. Her hafta ismimi tekrarlattım ona:

+benim ismim çağ-la
-çağ-la

İki dakika sonra sorduğumda hatırlamıyordu. Bu böyle haftalarca sürdü. Projenin bitmesine son iki hafta kala gittiğimde beni “abla geldi, çağla” diye karşıladı bu sefer. O zaman gerçekten hayatımda ilk defa mutluluktan ağlayacaktım. Anlatmak istediğim şey ismimi öğretmiş olmaktan ziyade, pes etmemek gerektiğini anladım o an, dördüncüde beşincide olmamış olabilir, ama onuncuda olmayacağının garantisini bize kimse veremez. Ne olursa olsun umut her zaman var, kıssadan hisse:)

Mezuniyet sonrasında da benzer sosyal sorumluluk projelerinde yer almayı düşünüyor musun?
Kesinlikle. Yine engellilere dönük projelerde yer almak isterim.